In de beste traditie van ‘scorebordjournalistiek’ zou je met een blik op de eindstand van Zorg en Zekerheid Leiden tegen Basketbal Academie Limburg kunnen spreken van een ‘logische’, ‘voorspelbare’ of ‘normale’ uitslag. Het werd 96-69 is een wedstrijd, waarin leuke momenten flink de strijd aanbonden met bijna ongeïnspireerd en nonchalant basketbal.

Natuurlijk kan het niet alle dagen feest zijn, maar het verschil met de wedstrijd van zaterdag, het spektakelstuk tegen Donar, was vaak heel erg groot. Dat de inspiratie bij de ploeg van Geert Hammink wat minder was dan tegen de grote rivaal uit Groningen was begrijpelijk. ZZ Leiden is een paar klassen beter dan de Weertenaren en naar een nederlaag moet een flink stuk worden teruggegaan in de historie. Leiden verloor van de laatste 25 confrontaties met Weert er slechts ééntje. Dat was het slotduel in het afgelopen, vroegtijdig beëindigde seizoen.

Dik in de vorige eeuw was Weert ooit een keer kampioen van Nederland (1994) en deed jaren mee in de (sub)top. Problemen met sponsors zorgen voor een vrije val, waaruit men de laatste jaren rustig terug klimt. Met veel Nederlandse spelers en een beetje buitenlandse hulp, want veel geld is er niet in Noord-Limburg.

Het Weert van nu is best een aardige ploeg, maar niet opgewassen tegen Leiden, dat snel een voorsprong nam en via 25-15 na het eerste kwart een gat sloeg van twintig punten, halverwege het tweede kwart: 37-17. In een basketbalwedstrijd mag je echter nooit denken dat je er al bent. Weert stroopte de mouwen op, Leiden begon wat te knoeien en bij de rust was het verschil weer tien punten.

Dat ondanks domme acties van coach Radenko Varagic en Amerikaan Quatarrius Wilson, die in het tweede kwart tegen zijn derde fout aanliep, dat duidelijk maakte aan zijn coach, maar die liet hem gewoon in het veld staan. Tien seconden later kwam het vierde kruisje achter zijn naam, omdat hij vergeefs probeerde Emmanuel Nzekwesi, op weg naar weer twee punten, af te stoppen. Niet slim om zó vroeg je vierde fout te maken, vooral ook omdat Nzekwesi tegenhouden onbegonnen werk is voor de meeste centers.

De in Nederland geboren, in de VS als basketballer geschoolde Nzekwesi is oersterk. Hij is voor niemand bang, scoort gemakkelijk en pakt flink wat rebounds. Tegen Donar 25 punten en 11 rebounds, nu in beide statistics twee minder, maar dus weer uitstekende cijfers. Toch kon ook hij niet voorkomen dat BAL Weert vertrouwen kweekte en na de rust doorging waar het gebleven was.

In totaal zou de ploeg elf driepunters maken en liep zienderogen in op Leiden. Niet dat de thuisploeg echt zenuwachtig hoefde te worden, maar toen het precies op de helft van het derde kwart 56-53 was, zal het toch even een kwestie van ‘wat gebeurt hier nou?’ zijn geweest. Dat derde kwart eindigde bij 70-62, maar zal voor Hammink reden zijn geweest om in de korte pauze richting kwart vier zijn mannen even tot de orde te roepen.

ZZ Leiden begreep wat er verwacht werd. Net als in het laatste deel tegen Donar nam Carrington Love de touwtjes in handen. Met twee driepunters binnen drie minuten trok hij het gat verder open en zat de wedstrijd bij 81-64 in het slot. Hij zou nog zes punten maken in het slotkwart en daarmee topscorer in de wedstrijd worden. Hammink zette – na Jamayro de Windt al in de eerste helft – Mees van ’t Hoff en Romano Sibilio nog even binnen de lijnen toen de zaak voor elkaar was. Bij Weert was de pijp leeg en de Limburgers stapten in de bus voor de lange reis naar huis met een geflatteerde nederlaag: 96-69.

ZZ Leiden-BAL Weert 96-69 (25-15, 21-21, 24-26 en 26-7).
Leiden: Carrington Love 24 (4 driepunters, 4 assists), Emmanuel Nzekwesi 23 (9 rebounds), Worthy de Jong 14 (8 assists, 4 steals), Giddy Potts 13 (4 steals), Michael Finke 13, Luuk van Bree 4, Jamayro de Windt 2, Marijn Ververs 2 (4 assists) en Mees van ’t Hoff 1.
Weert: Trevor Jasinsky 16, Roel van Overbeek 14 en Wietze Nossek 12

Tekst: Jan van der Nat
Op de foto van Jan van der Lubbe: Carrington Love legt aan voor één van zijn vier driepunters.