Als je in een basketbalwedstrijd bij het begin van het vierde kwart vijftien punten achterstaat en je hebt pas 51 punten laten noteren, dan weet je eigenlijk wel hoe laat het is. Normaal gesproken té laat om er nog echt iets van te kunnen maken. De Leidse fans waren bij de 66-51 stand dan ook stil in hun hoek van het andermaal zeer matig bezette Zwolse Topsportcentrum. Tien zuivere speelminuten later was het echter groot feest in de ‘blue corner’, want hun helden hadden het ongelooflijke gepresteerd en wedstrijd drie van de halve finales tegen Landstede toch nog gewonnen: 73-78.

Over bijzondere perioden in basketbalwedstrijden is een vuistdik boek te schrijven, maar 12 mei 2018 mag in goud worden bijgeschreven in de annalen van het Leidse topbasketbal. Zorg en Zekerheid Leiden wist bij die 66-51 tussenstand (het verschil was kort na de rust zelfs twintig punten – 49-29 – geweest) dondersgoed ‘hoe laat het was’. Nog lang geen tijd om op te geven, want dat doe je pas als het echt niet meer kan. Nee, het was tijd om eindelijk ook in deze wedstrijd te tonen wat de smalle ploeg van Paul Vervaeck (nog altijd geen Jessey Voorn en Floris Versteeg) in zijn macht heeft.

Als een lawine denderde ZZ Leiden over de thuisploeg heen. De mannen van coach Herman van den Belt konden hun ogen niet geloven. Zelf gooiden ze er geen bal meer in, konden ook niets repareren via twee time-outs, zagen alle rebounds in Leidse handen vallen (40 om 48 uiteindelijk, terwijl het bij de rust 22-11 was) en ook nog eens dat ZZ Leiden aanvallend bijna alles promoveerde tot punten.

Het werd -12 via een score van Mohamed Kherrazi. Even later zorgde Carrington Love met een driepunter voor 70-60. Daar bleef het niet bij. Zwolle stond aan de grond genageld en in één ruk werd via 70-69 door Worthy de Jong de eerste Leidse voorsprong sinds de openingsminuut op het bord gedunkt: 70-71. Clayton Vette zette er nog twee punten bij en toen pas scoorde Zwolle weer eens via een drietje van Franko House.

Maar ZZ Leiden was nog niet klaar. Sergio de Randamie, die donderdag 5 op 5 driepunters schoot, vond het tijd worden er ook in Zwolle maar eens eentje binnen te mikken. De eerste vier pogingen waren mislukt, maar nummertje vijf was raak en goud waard. Want er waren nog maar 35 seconden te spelen en daarin moest Zwolle proberen uit de dip (wat heet: het ravijn…) te komen. Lastiger kan het voor een ploeg niet zijn.

En het lukte ook niet. De vele missers kregen een vervolg en de thuisploeg kon niet anders doen dan fouten maken en hopen dat er vanaf de lijn door Leiden wat gemist zou worden. Dat gebeurde, maar Sergio de Randamie (met 52 procent niet de beste vrije worpenschutter van ZZ), gooide er ook twee in en dat was voor Zwolle net te veel. De ommekeer van het jaar (van -20 naar +5) kon niet meer worden gerepareerd en Landstede staat voor de ‘onmogelijke’ taak nu alle vier de resterende wedstrijden in de best-of-seven te winnen.

Dat gebeurde nog nooit in de Nederlandse eredivisie en zelfs in de NBA (de enige andere competitie ter wereld met zulke lange series) ook niet. Kun je dan zeggen dat ZZ Leiden zich kan gaan opmaken voor de finale tegen Donar, dat tegen Rotterdam ook op 3-0 kwam? Eh…ja. Als je eerlijk bent wel. Of het dinsdag in de ongetwijfeld kolkende Vijf Meihal al bingo is, is de vraag. Maar vier keer op rij verliezen lijkt onmogelijk. Misschien wel net zo onmogelijk als na drie zwakke kwarten een achterstand van twintig punten goedmaken…

Landstede Zwolle – Zorg en Zekerheid Leiden 73-78 (19-14, 25-15, 22-22 en 7-27).
Scores Leiden: Worthy de Jong 20 (11 rebounds), Alex Olah 19 (2 driepunters!), Mohamed Kherrazi 14 (8 rebounds), Carrington Love 12 (7 assists), Sergio de Randamie 5 (8 rebounds), Clayton Vette 5 (7 rebounds) en Marijn Ververs 3.
Topscorers Zwolle: Frank House 19, Olaf Schaftenaar 15 en Ralf de Pagter 10. Overige drie Amerikanen samen 21 punten.

Op de achieffoto van Marja van Tilburg: Alex Olah speelde een prima pot in Zwolle met 19 punten en zelfs twee driepunters.