Hij verprutste het jarenlang op de momenten dat het erom ging. Maar dat is nu allemaal voorbij. Kjeld Nuis overwon zichzelf en won de 1500 meter op de Spelen als debutant én favoriet.

Alsof hij wordt gekatapulteerd. Bam, bam, bam – de eerste klappen zijn allemaal raak. Na één bocht vliegt hij al. Het eerste rondje gaat zo belachelijk hard dat je je afvraagt of Kjeld Nuis wel weet dat hij bezig is aan de 1500 meter, niet de 1000 meter.

Hij weet dat hij er in de laatste ronde een rekening voor gaat betalen. Maar hij heeft het er voor over. Nuis doet wat hij altijd doet: vol gas – en dan maar zien of hij de laatste honderden meters nog op zijn benen kan staan.

Het had een duel moeten worden, de 1500 meter voor mannen. Bij afwezigheid van Denis Joeskov (die een dure prijs betaalde voor een stickie van tien jaar geleden), zou het op de ijsbaan van Gangneung gaan tussen twee schaatsers die niet zouden misstaan in een boyband: Kjeld Nuis en Koen Verweij. Maar een duel werd het nooit. Doordat Verweij er geen pepernoot van bakt in de belangrijkste race van zijn leven, maar vooral omdat Nuis niemand in zijn buurt duldt.

Zijn raketstart (23,22), zijn eerste rondje (25,06) en zijn tweede ronde (26,61) geven hem zo’n grote voorsprong dat hij met gerust hart kan sterven in de slotronde. Op het laatste rechte eind kan hij zijn ene been nauwelijks meer voor het andere krijgen, maar dan is het goud al lang binnen. Hij is bijna een seconde sneller dan zijn Lotto-Jumbo-ploeggenoot Patrick Roest – die verrassend zilver pakt. Vlak daarachter misschien nog wel een grotere verrassing: de pas 18 jaar oude Zuid-Koreaan Min Seok Kim.

Zijn talent, zijn techniek en zijn brute kracht werden altijd al geroemd.

Voor Nuis is het de bekroning op een lang, lang traject. Zijn talent, zijn techniek en zijn brute kracht werden altijd al geroemd – hij faalde alleen te vaak op het moment dat het erom ging. Hij verkrampte omdat hij soms bang was om te verliezen – tot zijn eigen frustratie. Hij zocht psychologische bijstand, hij confronteerde zichzelf met zijn zwakke plekken en hij overwon ze. Vorig seizoen was de doorbraak, toen hij tweemaal wereldkampioen werd – ook al in Gangneung. Op deze Spelen is hij debutant, maar wel eentje die meteen de favorietenrol in zijn schoenen geschoven kreeg.

Natuurlijk, hij was zenuwachtig. En ja, hij voelde de druk. In de minuten voor de start kun je de stress van zijn gezicht scheppen. Maar hij gaat er mee om zoals een kampioen. Op het moment dat het starschot gaat is hij alles kwijt. Geen stress, geen faalangst, geen verkramping.

Nuis doet alles goed in zijn race. Ieder klap is raak, elke bocht valt hij aan. Hij bewaart de rust in zijn slag, hij graaft diep in zijn reserves.

Maar bovenal wint hij omdat hij durft te verliezen.

Tekst: Thijs Zonneveld/AD
Foto: Omroep West