Het Scylla Tafeltenniscentrum was afgelopen weekend voor de zevende keer op rij de plek voor de Nationale Tafeltennismasters. Dit jaar was er echter wel een noviteit: Voor het eerst namen enkele buitenlandse spelers op invitatie deel. Het was een gevolg van een nieuwe koers van de Nederlandse Tafeltennisbond om het toptoernooi een nieuwe impuls te geven. Om het niveau van de wedstrijden omhoog te halen werd bovendien het aantal spelers sterk ingeperkt waardoor het toernooi ook van drie naar twee dagen ging.

Uiteraard zijn er bij veranderingen altijd kritische stemmen die de vraag stellen of elke vernieuwing ook een verbetering is. In dit geval waren sommige tegengeluiden ook wel wat begrijpelijk. De veranderingen zorgden er immers ook voor dat er voor een aantal vaste toernooideelnemers dit weekend geen plek meer was. Toch zal zelfs de meest kritische liefhebber van tafeltennis moeten erkennen dat het toernooi bij de mannen er beduidend interessanter op werd. Zo kreeg het toernooi door de aanwezigheid van de Belg Cedric Nuytinck (nr. 40 van de Wereldranglijst) en de jonge Duitser Cedric Meissner een duidelijke kwaliteitsimpuls. Beide jonge spelers toonden fantastisch aanvallend spel, en lieten het publiek genieten van tafeltennis op het hoogste niveau. En toch ging de winst niet naar een van hen. Het was Laurens Tromer, de nummer een van Nederland, die voor de vierde maal de Masterstitel voor zich opeiste. Na een formidabele 4-1 winst op Nuytinck trof Tromer in de finale Meissner tegenover zich, die even eerder Rajko Gommers van tafel had gezet. Het werd een heerlijke finale waarbij Tromer voluit moest gaan. Meissner vocht zich na verlies van de eerste twee games terug in de wedstrijd maar moest zich uiteindelijk toch met 2-4 gewonnen geven. Het was reclame voor het tafeltennis.

Ook op andere tafels waren de wedstrijden dit weekend van een hoog niveau. Zo verraste de 14-jarige Gabrielius Camara velen met zijn sterke spel. Hij won niet de Jeugdmasters, die titel ging volledig verdiend naar Kas van Oost. Maar bij de senioren liet Camara zijn klasse zien. Zo versloeg hij in de achtste finale Scyllaan Kazeem Nasiru – toch een van de smaakmakers in de eredivisie – met maar liefst 4-0. En het scheelde even later maar weinig of hij had zelfs Gommers verslagen. Het kan haast niet anders of dit is een speler die in de toekomst de Masters op zijn naam zal schrijven. Ook Scylla-spelers Gerard Bakker Jr. en Joey Boekkooi wisten zich tot dag twee van de Masters te knokken. Vooral van Boekkooi, die op een wildcard mee mocht doen was het een knappe prestatie. Beide spelers strandden echter in de achtste finales.

Bij de vrouwen kreeg het thuispubliek wat het wilde. Kim Vermaas, als speelster opgeleid en groot geworden binnen Scylla, haalde voor de vierde maal in haar carrière de finale. En voor de vierde maal was het een Chinese die alsnog de titel voor haar wegkaapte. Ditmaal heette de tegenstandster Yaping Ding. Hier toonde zich wel het risico van het uitnodigen van buitenlandse topspeelsters. Om spanning in een toernooi te krijgen zijn topspelers van buiten welkom, maar het verschil moet niet te groot zijn. Dat was dit keer wel het geval. Zo deklasseerde de in Duitsland wonende Ding in de kwartfinale de winnares van de Jeugdmasters, Ermine Ernst, en dat kan niet de bedoeling zijn. Zeker niet wanneer men de spanning in een toernooi terug wil brengen. In de halve finale wist Ana Gogorita nog wel een game af te snoepen van Ding, maar in de finale was ook Nederlands Kampioene Kim Vermaas niet opgewassen tegen de Chinese verdedigster.

Het kwaliteitsverschil is dus wel iets  waar de toernooidirectie zich komend jaar bij haar uitnodigingsbeleid over zal moeten buigen. Vermaas was uiteraard terecht blij met het zilver, en ook voor de organiserende vereniging Scylla was het een bonus. Maar de spanning in de finale was er niet. Die was er overigens wel in haar eerdere wedstrijden. Zo kwam Vermaas in de kwartfinale met de schrik vrij in een thriller tegen Sanne de Hoop. In de beslissende zevende game wist Vermaas ternauwernood een 0-5 achterstand om te zetten in 11-9 winst. Het was een wedstrijd die liet zien dat een toernooi er ook bij gebaat kan zijn wanneer spelers aan elkaar gewaagd zijn. Met de ervaringen van dit toernooi op zak kan verder gebouwd worden. Want dat buitenlandse toppers het toernooi extra zuurstof kunnen bieden is duidelijk. Nu is het nog zaak om een goede balans te vinden. En dat moet mogelijk zijn, dat heeft het mannentoernooi wel duidelijk gemaakt.

Op de foto via Scylla: Kim Vermaas in actie tijdens de finale