,,In eerste instantie dacht ik: dit kan toch niet, na al die tijd?’’ zegt Biurakn Hakhverdian (32) met verbazing in haar stem. ,,Maar ik doe gewoon weer mee. Waterpolo zit in mijn bloed, blijkbaar.’’

De voormalig Oranje-international, speelster van het gouden olympische team van 2008, is na vier jaar terug bij ZVL-Tetteroo, de Leidse eredivisieclub waar ze haar carrière afsloot. In de tussenliggende periode woonde Hakhverdian in Canada, waar ze geen bal aanraakte en geen zwembad van binnen zag.

Tot ieders verbazing, en vooral die van haarzelf, maakte de Leidse zaterdag in de gewonnen openingswedstrijd van het nieuwe seizoen tegen landskampioen UZSC haar rentree. ,,Ineens stond ik in mijn badpak’’, zegt de routinier lachend. ,,Ik vond het best zwaar toen we een paar keer heen en weer moesten. Na de wedstrijd was ik bekaf. Vroeger heb ik nooit doorgehad dat het zó zwaar is. Gelukkig lag ik niet in mijn eentje in het water, en heb ik de strijdvaardigheid nog steeds.’’

Met het idee ontspannen haar wedstrijdjes in het vijfde te gaan spelen, meldde Hakhverdian zich afgelopen zomer bij haar oude club. Terug in Nederland moest waterpolo haar leven vooral niet meer domineren, maar juist van lichtheid voorzien.

,,Voordat ik het wist, zat ik in de vrouwenselectie’’, klinkt het met een lach die ongeloof verraadt. ,,De coach, Jacob Spijker, vroeg me of ik weer mee wilde gaan trainen. Hij is echt een icoon voor het Leidse waterpolo. Hij is er altijd, en hij is er altijd geweest. Het is hartstikke leuk om hem nu als coach te hebben.’’

Lichamelijk was ze er niet aan toe om weer op eredivisieniveau te gaan spelen, hield Hakhverdian haar coach voor. Als iemand weet wat er bij komt kijken, is zij het. Jarenlang trainde ze als international dertig tot veertig uur in de week. Dan zou ze toch nu, na vier jaar zonder waterpolo, amper meer kunnen schieten? Het is niet zo ver weggezakt, hielden teamgenoten haar voor. Ze herinnerde zich ook wat ze er in sociaal opzicht voor had moeten laten. ,,We hebben toen afgesproken: we zien het wel.’’ Lachend: ,,En nu speel ik weer in de eredivisie.’’

,,Soms denk ik: wat gebeurt er? Maar ik vind het hartstikke leuk, en dat is mijn belangrijkste insteek. Waterpolo was een uit de hand gelopen hobby. Het werd zelfs werk. Nu is het alleen nog maar plezier. Ik heb weer zoveel lol met die meiden tijdens trainingen. Het geeft me zoveel energie. Dat is wat ik zocht.’’

Het is duidelijk dat de Hakhverdian van voor haar vierjarige sabbatical niet terug in het water is, en waarschijnlijk nooit terugkomt. Vooral als de vermoeidheid toeslaat, lukken dingen niet meer die vroeger vanzelfsprekend voor haar waren. ,,Dat is heel confronterend.’’

Van zichzelf verwacht ze dit seizoen dan ook geen beslissende rol in het overwegend jonge team. Gewoon leuk meespelen, is haar intentie. ,,Maar ik wil winnen, dat ook’’, voegt ze daar meteen aan toe. ,,Dat verandert natuurlijk niet.’’

Het doet haar goed om te constateren dat ZVL tijdens haar afwezigheid aan de top is gebleven, en ook dit seizoen een ’fris en ambitieus’ team heeft. Ze kijkt uit naar wedstrijden tegen teams waarin andere oud-internationals spelen. ,,Gaaf’’, klinkt het. ,,Hoewel ik dat ook wel weer spannend vind. Maar nu ik A heb gezegd, ga ik ook B zeggen.’’